Afgelopen week sprak ik Norair (Noerai) in de Euroborg. Norair deed mij zijn voetballeven in vogelvlucht. Van vluchten uit zijn eigen land en het opbouwen van een nieuw leven in Nederland. Norair Mamedov, een Armeense jongen uit Azerbeidzjan, vluchtte ongeveer twaalf jaar geleden met zijn familie naar Nederland. Een instabiel leven, wat hem de nodige omzwervingen in Nederland heeft gebracht.

Norair voetbalt zijn hele leven al. Waar hij vroeger in Azerbeidzjan ook hele dagen met de bal op straat liep, wil hij hier eigenlijk niet anders. Vriendjes van zijn eigen leeftijd zijn er niet veel te vinden in de verschillende AZC’s. Hij speelt daardoor met veel oudere jongens. Als op een gegeven ogenblik blijkt dat ie langer zal blijven in het AZC in Bergum (Friesland), kan hij eindelijk wat stabiliteit verwachten. Norair wordt gevraagd om te komen spelen voor de plaatselijke voetbalvereniging V.V. Bergum. Zijn voetbalkwaliteiten worden al snel duidelijk.

Hij begint met E4, maar speelt in no-time in E1. Ook geregeld gebeurt het dat ie meerdere wedstrijden op een dag speelt, omdat er iemand anders uitvalt. Voor Norair geen probleem, hij doet toch liever niets anders dan de hele dag voetballen. Voor zijn gevoel is vooral Klaas de Boer, zijn eerste trainer, degene waar hij echt veel van geleerd heeft en hem heeft verbeterd. Inmiddels wordt Norair gevolgd door verschillende BVO’s . De BVO Cambuur was de eerste die hem scoutte. Het gaf een feestgevoel binnen het gezin Mamedov. Maar nog steeds was alles afhankelijk van het papierwerk. Wanneer komt die verblijfsvergunning eindelijk?

Norair gaat met Cambuur een toernooi spelen op Corpus den Hoorn waar onder andere Ajax, Feyenoord en PSV aan deelnemen. PSV en Feyenoord geven direct blijk van hun interesse. PSV pakt gelijk door en wil Norair graag uitnodigen voor een ‘stage’. Zij geven hem vertrouwen en stralen een enthousiasme uit die Norair wel aanstaat. Hij speelt op dat moment nog in Friesland en twee dagen voordat zijn stage zou beginnen, raakt hij geblesseerd aan zijn hamstring.

Rennen, hard schieten, allemaal onmogelijk. Wat te doen? Hij besluit gewoon te gaan spelen met pijn. Maar scoort wel. De interesse van PSV is definitief gewekt. Echter zijn papieren zijn nog steeds niet geregeld en dat is een te groot risico voor PSV. Hij is twaalf jaar dan en toch een domper dat PSV zich even terugtrekt. Echter, ze hebben een goed contact met FC Groningen en vragen Norair te gaan spelen voor FC Groningen. Op dat moment neemt Norair het besluit om voor de FC te gaan spelen. Een wijs besluit in onze ogen.

Al met al duurde het nog drie jaren voordat het papierwerk rond was. De familie Mamedov mag in Nederland blijven en krijgt een verblijfsvergunning. Inmiddels speelt Norair al die tijd in de jeugd van FC Groningen en het bevalt hem goed. Het lot heeft ‘m hier gebracht, hij gelooft daarin.

Hij is overtuigd van het feit dat ie goed kan voetballen, maar vindt dat ie toch wel zijn diploma’s moet zien te halen. Hij volgt de Havo en maakt deze af. Hij vindt school weliswaar niets, ziet het als een noodzakelijk iets, maar gaat wel door. Hij wil zekerheid voor later, maar heeft liever beweging. Economie vindt hij interessant, dus HBO Bedrijfseconomie gekozen… Dit was echter wel een verkeerde keuze, hij vatte het iets te licht op.

Voetbal gaat nu eenmaal altijd voor en hij heeft tijd te kort. Inmiddels volgt Norair aan het Johan Cruijff college de opleiding Marketing Communicatie, maar tijd blijft een probleem. In overleg met school en FC Groningen probeert ie het tweede jaar in ieder geval nog af te maken in de voltijd-variant.

En dan nu…
Na een aantal jaren in de jeugdopleiding te hebben gespeeld van FC Groningen, met daarin een tijdje uitleen aan Veendam, speelt Norair dit jaar in het team van Dick Lukkien. Hij is inmiddels topscorer in de Eredivisie van de beloften met dertien goals in de competitie en drie in de beker. Hij verdiende daardoor zijn uitverkiezing voor het eerste, na de blessure van onder andere Matavz.

De eerste keer dat hij mee mocht met het eerste team was natuurlijk al een heerlijk gevoel. Maar toen hij dan eindelijk in mocht vallen in de wedstrijd tegen Heracles… “kippenvelmoment” geeft Norair aan. Het applaus dat ik kreeg toen mij de bal aangespeeld werd...

“Ik kreeg het gevoel een soldaat te zijn in een leger, van team, staf, supporters, alles bij elkaar tegen één tegenstander. Een gevoel van trots, blijdschap, enzovoorts. Ik voelde direct verbondenheid met de supporters, mensen die je niet eens persoonlijk kent, dat gevoel had ik gewoon echt nog nooit meegemaakt.”

“Voor de toekomst verwacht ik nog niets. Het is gewoon hard werken om bij het eerste te komen en te kunnen blijven, eigenlijk kijk ik dus nog niet zo zeer naar de toekomst. Ik wil me nu volledig kunnen concentreren en inzetten om een vaste waarde te worden voor het eerst team. Ik hoop veel te kunnen betekenen voor FC Groningen. Hier ben ik gevormd tot de voetballer die ik nu ben. Met dank aan mijn medespelers bij Jong FC Groningen en de staf rondom dat elftal, krijg ik nu de kans om mij af en toe te bewijzen in het eerste elftal. De trainers, Lukkien, Huistra en van der Looi leren mij zoveel en ik steek zo veel van ze op. Hen ben ik dan ook erg dankbaar. Ik speel het liefst op de 9 of op 11, maar kan ook uit de voeten op 7 en 10. Een beetje als Kelvin (Bossman red)” . Norair is rechtsbenig, maar kan ook zeer goed schieten met links. En wat ik als interviewer kan beamen, als geregeld toeschouwer van Jong FC Groningen, hij geeft nooit op.

Net als iedereen hoopt Norair eruit te halen wat erin zit. De toekomst zal het leren. Het lot zal hem daar brengen waar hij naartoe ‘moet’. Hij doet in ieder geval zijn stinkende best.

Conclusie: Met deze hardwerkende voetballer aan boord, heeft Groningen bewezen toch zeker een goede jeugdopleiding te hebben. Hij moet uiteraard nog het één en ander leren, maar dat komt wel!

Norair Mamedov, ‘een soldaat in het groene leger wat FC Groningen heet.'